Mummia en het zusje van het meisje van Yde

Mummia en het zusje van het meisje van Yde

Een tentoonstelling geïnspireerd op turf en bijgeloof.

Een tentoonstelling geïnspireerd op turf en bijgeloof. Turf bestaat uit natuurlijk materiaal, ontstaan door veengroei in moerasgebieden die rijk zijn aan zuurstofarm water. Turfgravers komen tijdens het graven soms veenlijken tegen. In de 19de eeuw werden die vermalen tot mummia, een kostbaar poeder dat potentie verhogend zou werken.
Kunstenaar Dioni ten Busschen  experimenteert al jaren met vormgeving, kleur en de functionaliteit van turf en turfstrooisel en is daarmee grensverleggend. Het resultaat is een scala van oorspronkelijke kunst- en designobjecten gemaakt van turf. Sterker nog ze maakt zelfs beelden van turf en tijdens Leeuwarden, culturele hoofdstad van Europa een turfpaard.

In Veendam is er de vraagstelling en verbazing uitgebeeld  dat als wij moderne mensen nog tot 1920 geloofden in Mummia. Een poeder dat niet alleen potentie verhogend zou zijn, maar ook zou werken tegen allerlei kwalen wat nooit getest en bewezen is. Natuurlijk vinden wij dit nu 100 jaar later belachelijk. Maar doen wij dit nu niet nog steeds? In China malen ze de neuzen van de neushoorns en verkopen die voor heel veel geld en zeggen ook zonder bewijs dat dit voor van alles en nog wat helpt. Hetzelfde geldt voor de nagels van tijgers, albino’s, gordeldieren etc. Het vreemde is dat er steeds een dier of mens gedood/geofferd moet worden. Zo ook de veenlijken die in het moeras gevonden zijn. Geofferd en paradoxaal genoeg ook nog eens in de 19de en 20ste eeuw uit  bijgeloof vermalen en eigenlijk voor een tweede keer geofferd.